احمد سعیدی آگاه مسائل سیاسی در یاداشتی در صفحه اجتمایی گفته است

بیش از چهار سال و نیم از فروپاشی نظام جمهوریت در افغانستان گذشته است. در این مدت، زخم‌های عمیقی بر روان و زندگی مردم ما نشسته، و جامعه ما با نوعی بحران درونی، سرخوردگی و احساس بی‌اعتمادی به آینده و گذشته دست‌و‌پنجه نرم می‌کند. در فضای مجازی و جمعی، بسیاری از مردم خشم خود را با دشنام، تحقیر و نفی رهبران پیشین جمهوریت ابراز می‌کنند. اما یک پرسش بنیادین در این میان باید مطرح شود: آیا با این نوع زبان، دشنام دادن و تحقیر کردن مشکل ما حل می‌شود؟ آیا با فحش دادن و ناسزا گفتن، زخم ما التیام می‌یابد یا کشور ما از بحران بیرون می‌آید؟

درد ما، ریشه‌دارتر از یک شخص یا یک حکومت است. این بحران‌ها حاصل دهه‌ها اشتباه، دخالت، سوء‌مدیریت و فقدان وفاق ملی‌ بشمول مداخلات خارجی ها بوده است. اگر تنها با ناسزا گفتن گمان کنیم عدالت برقرار شده یا آینده بهتر می‌شود، سخت در اشتباهیم خود را فریب می‌دهیم.

تجربه نشان داده که اگر همان چهره‌های دوره جمهوریت دوباره به قدرت بازگردند، بسیاری از همین کسانی که امروز در صفحات اجتماعی دشنام می‌دهند، فردا به استقبال آن‌ها خواهند رفت، به امید یک امتیاز، یک فرصت، یا از سر عادت. این یعنی مشکل، فقط در چهره‌ها نیست، در نوع نگاه ما به سیاست، به وطن، و به مسئولیت اجتماعی نیز هست.

شایسته است که به جای ماندن در گذشته، نگاهی آینده‌نگر داشته باشیم. به جای تکرار دور باطل نفرت و توهین، به آگاهی، نقد سازنده و مسئولیت‌پذیری رو بیاوریم. جامعه‌ای که همواره در گذشته گم بماند، آینده‌اش را نیز خواهد باخت.

احمد سعیدی