۲۱ و ۲۲ دلو قتل عام افشار

در این دو روز، سیلی از بیجا شده‌ گان افشار که اکثريت شان را زنان و کودکان تشکیل می داد با پای پیاده خود را به تایمنی رسانیدند در چهارراه تایمنی مسجدی مشهوری است بنام مسجد قهرمان کربلا و مسجد محمدیه تایمنی بزرگان و ریش سفیدان قومای تایمنی، بدون وقفه تمام بی‌جا شده گان را در این دو مسجد جابجا کردند فضای مسجد، مملو از گریه و شيون زنان و کودکان است یکی می گوید ، بردرام را کشتند دیگری می گویند شوهرم کشتند دیگری خواهرم را کشتند دیگری می گويند که از خانواده های شان اسیر گرفتند واقعا فضای غم انگیزی بود همه و همه اشگ می ریختند زجه ها بیشتر و بیشتر می شد با بزرگان و جوانانی که در مسجد جمع شده بودند پیشنهاد کردیم هوا سرد است باید در فکر جمع آوری کمپل لحاف وسایل گرمایش برای بیجا شده گان باشیم مردم محل بدست بکار شدند.

از هر خانه هر کسی کمپل لحاف و دوشک برای بیجا شده گان آوردند حالا فکر تهیه غذا را نیز باید کرد بخش آشپزخانه مسجد، دیگ و وسایل برای پخت و پز همیشه داشته بعد از چند ساعتی جوانان‌ برای پختن غذا آمادگی گرفتند ، بی‌جا شده‌ گان هنوز داخل مسجد ماندند بعضی ها به خانه های اقارب خود رفتند تاریخ ۳ ،۴ و۵ دلو فضای افشار خاموش است جنگی وجود ندارد اما نیروی دولت اسلامی ربانی و سیاف در افشار هستند کمیسیونی از بزرگان و ریش سفیدان غرب کابل تشکل شد بعد از مفاهمه با حکومت اسلامی ربانی، اجازه یافتند تا جنازه ها را دفن کنند تعدادی از مردم‌ غرب کابل به کمک مردم افشار شتافتند و تعدادی از مردم افشار ،جهت پیدا کردند وابستگان شان دوباره به افشار امدند دیکر آن افشار سابق نبود ، من افشار کامل ویرانه شده را دیدم هر کسی دنبال کشته شده گان خود هستند جسد های کودکان، جوانان زنان پیر و جوان را از خانه ها از زیر آوار ها پیدا کردند مردم با بیل و کلنک قبر بزرگی را حفر کردند و اجساد را به شکل دسته جمعی آنجا دفن کردند آنهاییکه عزیزان شان را از دست داده بودند همه و همه می گریستند و فضای غم آلود آسمان افشار را پوشیده بود واقعا افشار را دیدم جز ویرانه چیزی دیگری آنجا نمایان نبود ، و تعدادی از بستگان مردم افشار تا هنوز لادرک اند بعد از چهار روز سقوط افشار به اساس پیشهاد سفارت ايران و تضمین آن سفارت تفاهم‌ نامه صلح بین حزب وحدت‌ و دولت اسلامی آقای ربانی به امضا رسید، که بخش دیگری از خاطراتم است.

روح شهدای افشار شاد

پ، ن در بیست سال جمهوریت تعدادی از جامعه مدنی به افشار می رفتند یادی از قربانیان افشار می کردند.