این ماجرا مربوط به سال ۲۰۰۹ است

در جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، رهبران بزرگ جهان گرد هم آمده بودند.

هر کشور فقط ۱۵ دقیقه فرصت سخنرانی داشت، اما زمانی که سرلشکر معمر قذافی به پشت میکروفون آمد، تاریخی فوق‌العاده رقم خورد.

قذافی کتاب منشور سازمان ملل را برداشته بود، در چهره‌اش خشم موج می‌زد و لحنش آتشین بود.

او گفت:

این عدالت نیست!

چرا تصمیمات جهان را چند کشور قدرتمند می‌گیرند؟

چرا بقیه ملت‌ها برده‌اند؟

سپس منشور سازمان ملل را در مقابل همه پاره کرد.

سکوتی عمیق در سالن حاکم شد — برخی نمایندگان شوکه شدند و بعضی شجاعت پیدا کرده و شروع به دست زدن کردند.

بعد از آن قذافی به مدت ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه سخنرانی کرد —

طولانی‌ترین سخنرانی در تاریخ مجمع عمومی سازمان ملل.

او آمریکا، اسرائیل و قدرت‌های غربی را به شدت نقد کرد و گفت:

دنیا ملک چند کشور نیست، بلکه امانت مشترک تمام ملت‌ها است.

پس از این سخنرانی، رسانه‌های غربی او را «رهبر دیوانه اما شجاع» نامیدند،

اما مردم لیبی هنوز هم او را به عنوان «رهبر انقلاب» به یاد می‌آورند،

کسی که در بزرگ‌ترین تریبون جهانی ایستاد

و جرات داشت در برابر بت‌های قدرت، حقیقت را بیان کند.