بیانیه اعتراف، پشیمانی ، ندامت و طلب عفو استر جنرال عطا محمد نور ریس اسبق حزب جمعیت اسلامی افغانستان!

پس از پنجاه سال حضور در میدان سیاست، کشمکش، رقابت و مداخله در سرنوشت ملت سلحشور٬ امروز در حالی این سخنان را می‌نویسم که جسمم ناتوان، صحتم رو به وخامت، و وجدانم بیدار شده است ٫ سال‌ها قدرت را افتخار می‌پنداشتم، نفوذ را پیروزی می‌دانستم، و دخالت در امور ملت‌ افغان را هنر سیاسی حساب می‌کردم اما اکنون فهمیده‌ام که هیچ پیروزی‌ای بالاتر از رضایت وجدان نیست.

من به‌مثابه یک جنرال تاجک‌تبار که در سیاست افغانستان شکست خوردم با صراحت اعتراف می‌کنم که راهی را پیمودم که ثمره‌اش برای مردم درد و رنج بود متاسفانه سال‌های عمرم در فضای بحران، تفرقه، معامله و رقابت سپری شد اما نتیجه آن آرامش مردم نبوده بلکه زخم‌های تازه بر پیکر یک ملت رنج‌دیده بود.

اکنون وجدانم دیگر اجازه نمی‌دهد که بیش از این در امور افغان‌ها مداخله کنم تاریخ به من آموخت که هیچ قوم حزب یا فردی حق ندارد سرنوشت یک ملت را گروگان جاه‌طلبی خویش سازد. مردم مظلوم افغانستان سزاوار عزت استقلال، آرامش و حاکمیت واقعی بر سرنوشت خود هستند.

من از همه افغان‌های مظلوم ، از مادرانی که فرزندان خود را از دست دادند، از جوانانی که آینده‌شان تباه شد از مردمی که سال‌ها قربانی بازی‌های قدرت طلبی من گردیدند صمیمانه عذرخواهی می‌کنم اگرچه بسیاری از زخم‌ها با سخن درمان نمی‌شود اما سکوت در برابر حقیقت نیز گناهی بزرگ‌تر است.

از این پس تصمیم دارم باقی‌مانده عمر خود را صرف کشور آبایی خویش یعنی تاجکستان نمایم و اگر استعدادی مانده باشد، آن را در خدمت آبادانی همان سرزمین قرار دهم نه در ویرانی خانه دیگران.

از مردم شریف افغانستان استدعای عفو دارم اگر بخشش نصیبم نشود دست‌کم امیدوارم این اعتراف. سندی باشد که نسل‌های آینده بدانند قدرت بدون وجدان، چیزی جز تباهی نیست و سیاست بدون عدالت نام دیگر خیانت است.

جهان سپاس از آقای عزیز شیرزاد که وضعیت وخیم مرا در خواب درک نمودند و از اینکه توانایی نوشتن را نداشتم در قسمت نوشتن این موضوع مرا یاری رسانیدند